Adopcja zagraniczna jest uzależniona od tego, czy Polska ma z danym krajem podpisane stosowne umowy międzynarodowe.

Co jest pewne, to że Polska nie ma podpisanych żadnych takich umów z krajami afrykańskimi ani azjatyckimi, które pozwalają na adopcję dzieci z Afryki lub z Azji do Polski, dlatego na dzień dzisiejszy nie ma możliwości takiej adopcji przez obywateli polskich.

Zgodnie z art. 23 prawa prywatnego międzynarodowego opieka podlega prawu ojczystemu osoby, dla której jest lub ma być ustanowiona.
Procedura adopcyjna zagraniczna (oczywiście z krajami, z którymi mamy podpisaną umowę międzynarodową) działa na zasadach określonych w Konwencji o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego.
Zgodnie z postanowieniami Konwencji osoby na stałe zamieszkałe w Umawiającym się Państwie, które zamierzają przysposobić dziecko na stałe zamieszkałe w innym Umawiającym się Państwie, powinny zwrócić się do organu centralnego państwa ich stałego pobytu (w Polsce jest to Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej - Departament Pomocy Społecznej, 00-513 Warszawa, ul. Nowogrodzka 1/3/5.).

Jeśli organ centralny ( Min. Pracy) państwa przyjmującego uzna, że wnioskodawcy posiadają kwalifikacje i są zdolni do przysposobienia, sporządza sprawozdanie obejmujące informacje o ich tożsamości, kwalifikacjach, zdolności do przysposobienia, ich sytuacji osobistej, rodzinnej i zdrowotnej, ich środowisku społecznym, powodach, dla których chcą przysposobić dziecko, zdolności do podjęcia się przysposobienia międzynarodowego, jak również charakterystykę dzieci, nad którymi będą oni zdolni sprawować opiekę. Organ ten przesyła sprawozdanie organowi centralnemu Państwa pochodzenia.

Jeśli organ centralny państwa pochodzenia uzna, że dziecko może być przysposobione:
a) sporządza sprawozdanie zawierające informacje o tożsamości dziecka, jego zdolności do przysposobienia, jego pochodzeniu, środowisku społecznym, jego sytuacji rodzinnej, historii zdrowia jego i jego rodziny, jak również o jego szczególnych potrzebach;
b) bierze należycie pod uwagę warunki wychowania dziecka, jak również jego pochodzenie etniczne, religijne i kulturowe;
c) upewnia się, że zostały uzyskane zgody, o których mowa w artykule 4 ( interes dziecka i prawna możliwość przysposobienia); oraz
d) stwierdza, w szczególności na podstawie sprawozdań dotyczących dziecka i przyszłych przysposabiających, że przewidywane umieszczenie dziecka u nich leży w nadrzędnym interesie dziecka.

Organ ten przekazuje organowi centralnemu państwa przyjmującego swoje sprawozdanie o dziecku, dowody uzyskania wymaganych zgód i uzasadnienie swojej decyzji dotyczącej umieszczenia dziecka, dbając, aby nie ujawnić tożsamości matki i ojca, jeśli w państwie pochodzenia ich tożsamość nie podlega ujawnieniu.
Organy centralne obu państw podejmą wszelkie niezbędne kroki, aby dziecko otrzymało pozwolenie na opuszczenie państwa pochodzenia i na wjazd oraz stały pobyt w państwie przyjmującym.
Przysposobienie potwierdzone przez właściwy organ państwa, w którym przysposobienie miało miejsce, jako dokonane zgodnie z konwencją, będzie uznawane za posiadające obowiązującą moc prawną w innych Umawiających się Państwach.

Jak widać procedura ta może być długotrwała i skomplikowana.
Jednakże może zaistnieć taka sytuacja, że dziecko z innego kraju urodzi się w Polsce i zadziała tzw. zasada ziemi (dziecko otrzyma obywatelstwo polskie z samego urodzenia się na ziemiach Polski) Jest to możliwe wtedy, gdy dziecko urodziło się lub zostało znalezione w Polsce, a oboje rodzice są nieznani bądź nieokreślone jest ich obywatelstwo lub nie posiadają żadnego obywatelstwa. Wówczas adopcja takiego dziecka odbywa się na podstawie polskich przepisów i procedura na pewno się skróci (jednakże jest to minimum 9 miesięcy).
www.porada-prawna24.pl