Ustawodawca przez zakaz konkurencji rozumie zobowiązanie się pracownika w drodze umowy z pracodawcą, że nie podejmie prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy oraz nie podejmie zatrudnienia w ramach stosunku pracy lub innego stosunku prawnego u podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną wobec pracodawcy.

Ustawodawca nie zamieścił w kodeksie pracy prawnej definicji pojęcia „działalność konkurencyjna”. Stworzenie ścisłej definicji prawnej tego pojęcia nie wydaje się możliwe. Nie ma też potrzeby tworzenia takiej definicji. Pojęcie „konkurencja” ma od dawna ustalone ogólne znaczenie zarówno w języku potocznym, jak i w nauce ekonomii. Najogólniej mówiąc jest to rywalizacja uczestników rynku, którzy dążąc do realizacji swoich celów, próbują przedstawiać potencjalnym odbiorcom dóbr i usług oferty wyróżniające się spośród innych ceną, jakością i innymi cechami, aby ich skłonić do zawierania transakcji.
W umowie o zakazie konkurencji strony powinny określić konkretną treść obowiązku pracownika powstrzymania się od działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy, kierując się potocznym i ekonomicznym znaczeniem pojęcia „konkurencja”.
W nauce prawa pracy występuje pogląd, że pracownik może skutecznie zobowiązać się do niepodejmowania w czasie zatrudnienia żadnych dodatkowych zajęć zarobkowych, a nie tylko tych, których podjęcie stanowiłoby zajmowanie się działalnością konkurencyjną wobec pracodawcy (zob. B. Cudowski, Zakaz konkurencji, PiZS 1997, nr 1, s. 25 - 26; L.Florek, T.Zieliński, Prawo pracy, s. 57). Nie wydaje się, aby można było ten pogląd uznać za zasadny. Swoboda umów istnieje tylko w granicach przez prawo wyznaczonych. Te granice określa generalnie art. 353 1 k.c., zgodnie z którym strony mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. W art. 101 1 ustawodawca wyraźnie określił dopuszczalne granice umownego ograniczenia wolności pracy pracownika. Pojęcie „działalność konkurencyjna” jest pojęciem obiektywnym i strony w umowie nie mogą mu nadać innego znaczenia niż to, jakie ma ono w języku potocznym i w nauce ekonomii, a w szczególności uznać, że wszelkie dodatkowe zajęcia zarobkowe podejmowane przez pracownika stanowić będą działalność konkurencyjną w stosunku do pracodawcy. Tylko do czasu uregulowania w kodeksie pracy umowy o niekonkurowaniu przez pracownika z pracodawcą zasada swobody umów mogła stanowić i stanowiła podstawę prawną ustanowienia w umowie o pracę obowiązku pracownika zaniechania podejmowania dodatkowych zajęć zarobkowych.